Jan Bułhak (1876-1950) był jednym z najbardziej rozpoznawalnych fotografów II RP. W spuściźnie IDMN znalazł się nieprzypadkowo, jako twórca idei fotografii ojczystej, której zasady wyłożył w poradniku Polska Fotografia Ojczysta (Poznań, 1939). Bułhak chciał, aby polska szkoła fotografii wykształciła swój indywidualny charakter, rozpoznawalność odróżniającą ją od fotografii zagranicznej. Za obiekt fotografii obrał sobie polski krajobraz, polską architekturę wsi i miasteczek. Jego zdjęcia charakteryzowała idealizacja polskiego krajobrazu, operowanie szerokimi płaszczyznami światła i cienia. Ujęcia były typowe dla estetyki piktorialnej, czyli upodobnienia zdjęć do malarstwa lub grafiki oraz odrzucenie dokumentalnego charakteru fotografii. W zbiorach Instytutu znajdują się cyfrowe kopie prac Bułhaka udostępnione przez rodzinę, wiele z nich to unikaty, niedostępne w szerszym obiegu, w tym też zdjęcia członków rodziny autora. Na potrzeby archiwum cyfrowego wybraliśmy zdjęcia przedstawiające miejsca zniszczone przez II wojnę światową, której ofiarą stała się również duża część negatywów samego autora, oraz przedstawiające Wileńszczyznę, symbolizującą tu świat przeminiony.